Americana

Hart en aas

6 november 2016
Jim Dodge, author of the popular children's book Fup the Duck, feeds chickens and a model duck on his ranch. (Photo by Roger Ressmeyer/Corbis/VCG via Getty Images)

Jim Dodge feeds chickens and a model duck on his ranch. 

Beste Joep,

Ik denk dat het tijd wordt dat we elkaar weer in levenden lijve treffen, zodat onze leeservaringen daarna weer uit kunnen waaieren als een rivier die stroomopwaarts voert. Nu we elkaar een tijd niet hebben gezien hangen we rond in dezelfde literaire mondingen. Eerst slenterden we beiden, zonder het van elkaar te weten, over Brooklyn Bridge, nu houden we ons beiden bezig met rivieren, op zich een logisch vervolg, maar toch.

Het zit namelijk zo: Ik ben bezig in Rain on the River van Jim Dodge en ben op zolder op zoek gegaan naar Mountains and Rivers Without End, Gary Snyder, die daar echt ergens moet zijn. Snyder meldt in zijn blurb achterop Rain on the River dat de lezer daarin een aantal ‘profound comments on dogs and salmon’ zal aantreffen (‘and much else that defies description’) en zo is het. Het is een heerlijke verzameling gedichten, beschouwingen en korte verhalen. Dit is leesplezier van de bovenste plank. Het verhaal Bathing Joe lees je in één grote grijns uit. Een man en zijn broer doen diens hond in bad. Ze krijgen het immer meurende (‘gaggingly rank’) beest met moeite in een oud bad in de tuin, daar geplaatst voor ‘starlit soaks’, en, vraag niet hoe, maar het onfortuinlijke dier komt met zijn uitgezakte kloten vast te zitten in de afvoer. Meer is niet nodig om de relatie tussen de broers op de spits te drijven.

Je kent Jim Dodge natuurlijk van zijn briljante eendenminiatuur Fup, een paar millimeter dun epos over een buitenproportionele eend, een oude baas en zijn kleinzoon ergens op een ranch in het noorden van California, dat ik ooit ’s nachts las als student en daarbij ten minste vijf keer zo hard moest lachen dat ik bang was mijn hospita wakker te maken.

Maar die rivieren dus. Snyder heeft gelijk dat Dodge diepe dingen zegt over zalm, en vooral forel, over het rivieren inlopen in je afgeragde Levi’s bij nul graden, hij zuigt je zo diep mee de rivier in dat verteller en luisteraar nu en dan samenvallen en hart en aas gelijktijdig worden gegrepen. Dodge beschouwde Snyder als een mentor. Hij deelde de meest bijzondere mensen die hij kende in – zeer genereus – in de categorieën ‘superintelligent’ en ‘ongelofelijk intelligent’. Daarboven had hij nog de categorie ‘holy shit’ waarin Snyder zich bevond, omringd door weinigen.

Tot slot had hij in een van zijn gedichten nog een advies dat ik helaas nog nooit heb opgevolgd, maar daar komt ooit verandering in: Avoid living any place where you can’t take a piss off the front porch.

 

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply Joep 7 november 2016 at 13:50

    Helemaal mee eens dat we te lang alleen naar elkaar gezwaaid hebben vanaf onze bruggen en rivieren! De herinnering aan Fup is vrolijk stemmend, en doet me eraan denken dat ik mijn exemplaar al tijden heb uitgeleend. Maar aan wie ook alweer? Gelukkig is Fup zo’n boek dat je liever laat rondslingeren in de wereld, hopend op gelukkige vinders, en zelf opnieuw aanschaft.

  • Reply Joep 11 november 2016 at 11:19

    Grappige coïncidentie: terwijl wij ons onderdompelden in onze rivieren kreeg Martin Michael Driessen gisteravond de ECI Literatuurprijs voor zijn novellenbundel ‘Rivieren’. Als is het nooit dezelfde rivier, leert Herakleitos. Driessen is een landgenoot en hoewel de stroom van zijn boek Nederland nauwelijks aandoet valt hij dus buiten het domein van onze correspondentie. Maar ik heb er geweldig van genoten.

  • Leave a Reply