Americana, Hispanisch

Our Cat Hemingway

25 oktober 2017

Beste Joep,

Deze zomer waren we in Pamplona. We kwamen aan op dat beroemde plein, waar hun Spaanse vriendinnetjes onze dochters in de armen vielen. Stel je vier springende meisjes voor, twee van vier en twee van zeven jaar oud, en je snapt: een hartverwarmend schouwspel voor een jonge vader.  De moeder van las niñas, onze Spaanse vriendin, heette ons welkom met pintxos in Bar Txoco. Ik nestelde me op een kruk en keek om me heen: dit was het favoriete stekkie van Ernest Hemingway tijdens San Fermín, het feest van het wereldberoemde stierenrennen (encierro). Het is al even geleden dat ik ‘The Sun Also Rises’ las, maar ik herinner me nog goed de walmen van drank en testosteron die uit de pagina’s opstegen.

Met gevulde maag liepen we het plein op. “Kamer 217” zei ik en wees naar een groot gebouw op de hoek, Gran Hotel La Perla. “You wanna go and see?” vroeg onze Spaanse vriendin. Dat hoefde niet per se. Ik mompelde nog wat over dat Hemingway zijn zelfgekozen dood in zekere zin had aangekondigd door de kamer waarin hij elk jaar verbleef een paar dagen voor San Fermín op te zeggen. Die zomer eindige zijn reis, niet in het hart van Navarra, maar onder de blauwe hemel van Ketchum, Idaho.

Een verplicht nummer van het Hemingway-rondje over de plaza is Café Iruña met zijn weelderige art nouveau interieur dat baadt in flonkerend kroonluchterlicht. We gingen er binnen en waanden ons meteen in de jaren twintig. Hemingway hing er dikwijls aan de bar. Hij zat er nog, als een standbeeld. De meiden keken geamuseerd toe hoe hun vader wat ongemakkelijk op de foto ging met de bebaarde brons.

Aan het eind van de middag reden we van Pamplona naar het gehucht Fustiñana, waar we een paar dagen zouden logeren in het familiehuis. “Papa,” zei mijn oudste opeens, ze zat naast me, voorin, “als we een poesje mogen, dan noemen we hem Hemingway, goed?”

Hemingway is een schitterende naam voor een kat. We hebben hem nog niet, maar hij bestaat al. Ik zie hem voor me, onze Hemingway. Zijn grote kop met lange snorharen. En zijn bedaarde, filosofische Cheshire Cat grijns. Hemingway vernoemde zijn eigen katten trouwens ook naar beroemdheden. Nu ik dit schrijf moet ik denken aan het openingsgedicht uit T.S. Eliots charmante ‘Old Possum’s Book of Practical Cats’:

The Naming of Cats is a difficult matter,

It isn’t just one of your holiday games;

Op Key West, in het Hemingway museum hebben ze meer dan vijftig nakomelingen van Hemingway’s witte poes Snow White. Sneeuwwitje had zes tenen: ze was een polydactiel. Hij had het dier ooit van een zeekapitein gekregen: zeevaarders geloofden dat zestenige katten geluk brachten. Hoe dan ook zouden ze beter kunnen klimmen en muizen jagen met hun extra tenen. Zestenige katten worden ook wel Hemingway-katten genoemd. Deze Hemingway-mutanten komen vooral voor aan de oostkust van de Verenigde Staten.

Onze kat, Hemingway. Tja, wat houdt me tegen om weer een kat te nemen? Misschien wat Garrison Keilor zo mooi weet te vangen in zijn gedicht ‘In memory of our cat, Ralph’:

 

When we got home, it was almost dark.

Our neighbor waited on the walk.

“I’m sorry, I have bad news,” he said.

“Your cat, the grey-black one, is dead.

I found him by the garage an hour ago.”

“Thank you,” I said, “for letting us know.”

*

We dug a hole in the flower bed,

The lilac bushes overhead,

Where this cat loved to lie in spring

And roll in the dirt and eat the green

Delicious first spring buds,

And laid him down and covered him up,

Wrapped in a piece of tablecloth,

Our good old cat laid in the earth.

**

We quickly turned and went inside

The empty house and sat and cried

Softly in the dark some tears

For that familiar voice, that fur,

That soft weight missing from our laps,

That we had loved too well perhaps

And mourned from weakness of the heart,

A child’s weakness — to regard

An animal whose life is brief

With such affection and such grief.

***

If such is weakness, so it be.

This modest elegy

Is only meant to note the death

Of one cat so we don’t forget

His face, his name, his gift

Of cat affection while he lived,

The sweet shy nature

Of this graceful creature,

The simple pleasure of himself,

The memory of our old cat Ralph.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply