Ansichtkaarten, Verre Oosten

Bloesems over de zee

30 augustus 2016

shiosai

Beste Joep,

Augustus loopt op zijn einde. Kinderen gaan weer naar school, mannen en vrouwen zijn al een tijdje aan het werk. We hebben een paar warme dagen als toegift op de zomer en we hangen nog even rond in de gestolen tijd, terwijl het blad al geelt aan sommige bomen. Deze zomer was ik natuurlijk op Het Eiland met mijn gezin, het meest anderlandse stukje land van Nederland. Ik heb er weinig gelezen behalve een paar short-stories van Cheever. Wel heb ik zitten mijmeren over eilandverhalen. Vlak voor de zomer las ik het Zomerboek van Tove Jansson, maar ook nog een ander eilandverhaal, dat zich afspeelt op Uta-Jima, in Japan, wat zoiets als Zang-Eiland of Lied-Eiland betekent, en waarvan ik me nu pas afvraag of het wel bestaat (na wat speurwerk denk ik van wel, misschien ook niet). Oorspronkelijk heet de novelle Shiosai (1954) ofwel ‘gebulder van golven’; de Engelse vertaling houdt het bij ‘The Sound of Waves’. Het geluid van de golven is iets wat eenieder meeneemt van een zomer op een eiland, al dan niet in een schelp, en ik vind het een mooie titel. Op Deeltje 18 in Meulenhoff’s Flamingo-Reeks prijkt echter in speelse blokletters ‘Bloesems over Uta-Jima’  wat tot en met de voorlaatste zin van het verhaal een raadselachtige keuze blijft.

Het gaat hier om het “aangrijpende verhaal van een arme vissersjongen en een sponzenduikstertje |….| gedragen op de klanken van de de zee die hun lot en noodlot is”, aldus de achterflap.

Shinji wordt verliefd op Hatsue, dochter van de rijkste man van het eiland, en… zij wordt verliefd op hem. Hun tastend teder liefdesspel wordt prachtig verteld en ingebed in mooie beschrijvingen van het eiland en haar bewoners. Mag het zo zijn voor deze twee? Het ‘lot en noodlot’ van de achterflap doet het ergste vermoeden, en zo zijn we het ook gewend, van Romeo en Juliet, van Jokke en Takki. Als lezer drijf je mee op dit sentiment en met deze dreiging. Op bulderende golven. Het oude liedje, gestoken in een nieuwe kimono.

Zou ik bijna vergeten te zeggen dat de schrijver niemand minder is dan Yukio Mishima! Voor wie zijn bizarre levensverhaal niet kent: lees eerst dit lichte, liefdesverhaal, voordat je te rade gaat bij het wereldwijde web (of beter: de biografie van Yourcenar). Mishima werd tijdens een Griekenlandreis in 1952 geïnspireerd door de mythe van Daphnis en Chloë, al evenzeer voorbestemd voor elkaar, en hun eilandverhaal (Lesbos), bracht zo weer een nieuw eilandverhaal voort, op een voor google maps onbekende plek in de Baai van Ise.

Laat het maar onbekend blijven, dat kilometerkleine eilandje dat de bewoners het mooiste eiland van Japan noemen, en laat de jongelingen er maar leven op het ritme van de zee, waar het ‘octopusseizoen’ net is afgelopen en voor het ‘pijlinktvisseizoen’ heeft plaatsgemaakt als Shinji Hatsue voor het eerst ziet, bij de boten op het strand. Laat het zijn eenvoud en onschuld maar bewaren en het leven er zich voltrekken zonder de ‘gejaagdheid van de wal’, als in een zomer zonder einde.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply