Americana, Ansichtkaarten, Poëzie

Drooglegging

4 mei 2017

Beste Jur,

Weet je nog, de Brooklyn Bridge? Vorig jaar las ik in de poëzie van Hart Crane een mythische evocatie van die brug, met zijn indrukwekkende ‘dubbele regenboog’ (in de woorden van een andere dichter, Marianne Moore). Toevalligerwijs keek jij er op hetzelfde moment vanuit je hotelraam op uit. Een vleugje Arletta-synchroniciteit! Een week geleden liep ik zelf over de Brooklyn Bridge, voor het eerst, het was nogal winderig en een paar van die verzen en herinneringen woeien door mijn hoofd.

Op reis vind ik het leuk om lokale boeken te lezen. Kerouac en Majakovski hebben ook over de Brooklyn Bridge geschreven, en Brooklyn van Colm Tóibín schijnt een goed boek te zijn, maar mijn verblijf speelde zich voornamelijk af in Manhattan en daarom koos ik voor een klassieke detective met als decor de hotels en speakeasy’s van de jaren 30: The thin man van Dashiell Hammett.

Er is een moord gepleegd en de ruwe-bolster-ex-detective Nick Charles wordt tegen zijn zin meegezogen in een vortex van gebeurtenissen. Iedereen is verdacht. Iedereen houdt iets achter. Minstens één keer per pagina vraagt Nick Charles om een borrel. Het is december 1932, de drooglegging loopt op haar laatste benen en drank is overvloedig voorhanden. (Een ‘speakeasy’ was een uitspanning waar illegaal alcohol werd geschonken, en waarover je dus niet te veel moest kletsen.)

Ik ben geen kenner van het genre, maar The thin man is een geweldig boek. Hoewel de meeste personages weinig fijnbesnaard zijn, zet Hammett ze subtiel en geloofwaardig neer, meestal door de manier waarop ze praten, wat ze wel of vooral niet zeggen, want het boek bestaat hoofdzakelijk uit dialoog. Echt spannend is het niet, wie de moordenaar is interesseerde me amper (tot aan het toch wel verrassende slot), maar de parade van pauwogige, doortrapte en excentrieke figuren is verslavend, juist omdat hun motieven en complotten en (ver)gissingen zo geraffineerd gestalte krijgen.

Hammett heeft gezegd dat al zijn personages gebaseerd zijn op bestaande mensen. Hij was zelf detective bij het Pinkerton-agentschap geweest, en hij was zelf ook alcoholist. Maar waarachtigheid van deze orde vergt meer dan waargebeurde verhalen: groot talent en een oorspronkelijke visie. Ironisch genoeg viel het einde van de drooglegging samen met het droogvallen van Hammetts bron: hij stierf pas in 1961, maar The thin man uit 1934 is zijn laatste roman.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply