Americana, Ansichtkaarten

Na de zondvloed

14 juni 2016

Beste Jur,

Vorige week tijdens het noodweer in Rotterdam bevond ik me in een huis dat onder water liep. De regen gutste vanaf het overstroomde balkon in de ruimte tussen de vloeren en klaterde als een waterval neer in de woonkamer, vormde via de lamp aan het plafond een douche die in no time drie grote Curverkratten vulde, een beekje ging door de gang op zoek naar andere kamers, de inderhaast opgeworpen dijken van handdoeken en gordijnen werden weggevaagd, en in dat moeras van doorweekt textiel dacht ik aan de Tweede Zondvloed en aan de allerlaatste mens, aan Calvin Cohn.

Jij weet wie ik bedoel. Calvin Cohn, de al dan niet toevallige overlever in God’s Grace (1982), de achtste en laatste roman van Bernard Malamud. Cohn kan de intenties van zijn nukkige Schepper maar moeilijk peilen – Gods wegen zijn ondoorgrondelijk – en probeert er het beste van te maken op zijn eenzame eiland, waar hij uit onverwachte hoek gezelschap krijgt: van een pratende chimpansee. En het blijft niet bij één aap. De ene na de andere duikt op. George de gorilla, de mooie Mary Magdalen, een groep bavianen. Op mysterieuze wijze wordt de wereld, Cohn’s eiland althans, herbevolkt. Cohn doet verwoede pogingen de nieuwe minimaatschappij te organiseren en geeft college over de getroebleerde geschiedenis van het mensdom, maar niets menselijks is apen vreemd; en Malamud, de humane schrijver, de onverschrokken ideeënkauwer en zinnenelektricien met de zachte, grootvaderlijke blik, maakt je aan het lachen en aan het huilen.

Toen het ophield met regenen en de handdoeken waren uitgewrongen en de kratten geleegd, daar in Rotterdam, bleek de schade beperkt. De boekenkast was gelukkig ongedeerd gebleven.

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Jur 20 juni 2016 at 10:06

    Ik las God’s Grace op de middelbare school, voor mijn leeslijst Engels die ik samengesteld had uit enkel kakotopieën (“Brave New World”, “1984”, “1985”, “Clockwork Orange”, dat spul allemaal). Hoewel het boek veel kritiek gehad heeft, omdat het zo over-the-top is en bomvol spekvette symboliek, herinner ik me vooral hoe meeslepend het is. Geen alledaagse schrijver die lukt om echt een andere wereld te scheppen. Binnen deze apenwereld vindt de lezer trouwens zelf zijn nuances wel in de barsten van het allegorisch metselwerk.

  • Leave a Reply