Americana, Ansichtkaarten

Nieuwjaar

13 januari 2017

Beste Jur,

De eerste sneeuw ligt op de daken. Ik heb mijn voeten op de radiator en kijk uit het raam. Ik zit hoog genoeg om geen mensen te zien, de wereld heeft dat aangename zwart-wit dat sneeuwval met zich meebrengt, een tafereel in grijstinten, de rokende schoorstenen, de kale takken. Recht voor me uit is de zon verblindend wit. Samengeknepen ogen. Eromheen de verfvegen van een winterlucht.

Grijstinten zijn goed nieuws. Hoe spectaculairder de lucht, hoe gevaarlijker. Die wijsheid komt uit een boek van Don DeLillo, White noise, over een bedaagde professor in “Hitler studies” wiens onbestemde doodsangst geprikkeld wordt door een gifgaswolk van onheilspellende proporties. Het apocalyptische middendeel van de roman draagt een titel die verdere uitleg overbodig maakt: The Airborne Toxic Event. De zonsondergangen in het boek zijn adembenemend, maar ze hebben een prijs.

Gek genoeg is White noise een van DeLillo’s grappigste boeken. De macabere thematiek is vermomd als geslaagde satire over de professor en zijn grote samengestelde gezin, waarin iedereen een eigen agenda lijkt te hebben. Zo ontpopt zoon Heinrich zich gedurende de ramp tot succesvol profeet en blijkt echtgenote Babette proefpersoon in een geheimzinnig medisch experiment.

In mijn raam is de zon ondertussen verdwenen in blauwgrijs. De schoorstenen roken. Geen gaswolk in zicht, al hangt er genoeg gif in de lucht. 2017 is al weer twee weken oud en de wereld is nog steeds niet gered.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply