Hedendaagsche Letterkunde, Scandinavisch

Winterboek

25 mei 2016

Norwegian cabin

Beste Jur,

Ik ben meteen begonnen in het Zomerboek – wat heerlijk! Zelfs een troosteloze regendag in mei krijgt extra glans. “Wanneer gaat u dood?” vraagt het meisje. “Dat gaat je geen bal aan,” zegt de grootmoeder.

Het deed me denken aan een Scandinavisch winterboek, min of meer complementair: Paarden stelen (2003) van de Noor Per Petterson. Dat boek was tien jaar geleden nogal een hit, het heeft toen de Independent Foreign Fiction Prize gewonnen. Het gaat over een oude Noor die zich na de dood van zijn vrouw terugtrekt in een afgelegen huisje aan de kust, zonder telefoon en andere gemakken, en zich voorbereid op zijn eerste winter in het wild. Helemaal gerust is hij er niet op. Helemaal alleen is hij ook niet, verderop in het bos woont een stugge buurman, die hij nog blijkt te kennen van vroeger. Die toevallige ontmoeting brengt hem de vervlogen zomer in herinnering dat hij zijn vader voor het laatst heeft gezien, hij was vijftien, ze verbleven in een ander huisje in een ander deel van Noorwegen en kapten met behulp van enkele dorpsgenoten een klein bos, waarna ze de stammen merkten en opstapelden en in de rivier lieten rollen, die ze naar de stad moest brengen.

Er gebeurt veel in Paarden stelen, er is groot drama, het boek bevat uitgesponnen scènes en mysterieuze lacunes, ik vond het maar gedeeltelijk bevredigend, en wat ervan beklijft, besef ik nu, is dat virtuele winterboek: de overweldigende natuur, het geluid van hakbijlen, kettingzagen, de geur van hars, nat hout, rottend blad in een bosvijver, de eerste sneeuw.

Ha det bra!

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply