Italiano

Arletta al Giro d’Italia: 0 – Het Beloofde Land

3 mei 2018

Beste Joep,

Het is koers! Wielrennen mag dan een sport zijn, koers is poëzie. Elke etappe is een verhalenbundel. Een grote ronde is een Magnum opus. Het is een literaire aangelegenheid.

Daarom doet Arletta (d.i. jij en ik, dan weet je dat…) de komende drie weken literair verslag vanuit de Ronde van Italië. Niet alleen vanuit de 101e editie, maar ook vanuit de 32e editie, de magnifieke Giro van 1949. Voor die editie hebben wij de Grootmeester van het Tartaarse Wachten, Dino Buzzati, als reporter aan onze zijde. En Tineke van Dijk, vertaler van de in 1981 bij Mondadori verschenen gebundelde artikelen, die Buzzati oorspronkelijk schreef voor de Corriere della Sera.

De Giro van ’49 en van ’18 hebben grosso modo hetzelfde parkoers: beginnen op Sicilië, dan dwars door de laars omhoog, over de Appennijnen, om vervolgens zijn hoogtepunt te bereiken in de Dolomieten en de Alpen. Wonderlijk genoeg starten we dit jaar alleen niet op ‘het eiland met de drie punten’, maar voor het eerst buiten Europa, in Israël. Daar slapen de renners vannacht aan de voet van de Tempelberg.

Buzzati beschrijft deze nacht voor de start, wanneer de knechten dromen van de overwinning, alsvolgt:

“Vannacht kunnen ze hun fantasie nog laten werken, daarna is het afgelopen. Vanaf morgen zal hun slaap diep zijn en vast en gitzwart, om zoveel mogelijk te kunnen uitrusten, er zal geen kiertje meer open zijn waardoor het bedrieglijke licht der dromen kan doordringen.”

Er is al veel gezegd en geschreven over het van start gaan in (West-)(sic)/Jeruzalem, en over de verwevenheid van sport en politiek. Buzzati zelf spreekt over renners als soldaten, en begint zijn relaas met de boottocht, die de renners van Genua naar Sicilië brengt, te vergelijken met die van Garibaldi en zijn ‘roodhemden’ in 1860, met als doel de verovering van Italië. Toch is er één gedachte die ik nergens heb gelezen: dat de koers deze regio tot voorbeeld kan strekken. Morgenochtend laten de renners het Beloofde Land van hun dromen achter in hun bescheiden hotelkamers, en maken zij de koers. Elke renner schrijft zijn eigen hoofdstuk (of paragraaf) in het dag-boek van het peloton. Het Beloofde Land krijg je niet toegezegd, maar ontstaat in de verhalen die je niet zonder elkaar kunt schrijven.

 

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply