Indisch Subcontinent, Niet (uit-)gelezen

Mating Couples

16 december 2016

Beste Joep,

Op een dag, in de straten van New Delhi, ergens aan het begin van deze eeuw, zag ik hoog uittorenend boven de mensenmassa een blanke oude man met een hoed en een witte baard. Ik sprak hem aan. Hij was Canadees. Hij heette Prem, en was ook Indiër. Hoe dat zat weet ik niet meer. Ik vertelde over tijgers. Hij over Indiase dans. Hij kende een winkeltje waar ze uitstekende rode wijn verkochten voor weinig roepie. Ik was altijd welkom bij hun thuis in Toronto.

‘Come,’ zei Prem op een andere dag, ‘let’s go to Lodi Gardens and watch the mating couples’. We gingen. Op het gras in het park zaten inderdaad overal jonge stelletjes. We keken gefascineerd naar het Indiase liefdesspel, dat één lange aankondiging is van een kus die maar niet komt.

Prem en ik praatten en wandelden. Onze gesprekken hadden een breekbare diepzinnigheid zoals alleen gesprekken tussen oude en jonge mannen dat hebben. Een paar dagen hielden we elkaar gezelschap. Daarna trok ik weg naar de jungle, naar mijn tijgers. Hij bleef in de stad en laafde zich aan zijn dansvoorstellingen.

Ik denk na over Prem omdat ik op zolder sta met een boek in mijn handen van Vikram Seth. Het gaat over het vinden van een geschikte jongen om mee te trouwen – ‘A suitable boy’ – voor Lata, die zelf niet zo’n voorstander is van een gearrangeerd huwelijk. Ik herinner me de tientallen familieleden van Lata, en die van haar bewonderaars, die als mieren over de bladzijden kropen. Het boek is anderhalf duizend pagina’s dik. Ik heb het niet uitgelezen.

Calvino’s fameuze categorisatie van boeken indachtig zou ik Seths pil plaatsen onder de noemer “Dikke-boeken-waar-je-ooit-in-begonnen-bent-maar-die-op-de-een-of-andere-manier-weer-in-je-boekenkast-zijn-beland-en-die-je-sindsdien-wezenloos-aanstaren-zoals-katten-dat-soms-kunnen-doen.” Ik herinner me dat ik ooit viel voor het boek vanwege het lettertype van Gerrit Noordzij (Ruse), die de vormgeving van het omslag voor zijn rekening had genomen voor de uitgave van Van Oorschot: De eerste Engelse editie kwam in 1993 in zes landen gelijktijdig uit, waaronder India, Canada en, jawel, Nederland.

Ga ik het nu uitlezen? Ik denk het niet. Maar ik raad het iedereen aan als uitdaging voor de kerstdagen. Trek u lekker terug uit uw eigen familiesoap en dompel u onder in die van een heel andere wereld: het India van vlak na de onafhankelijkheid.

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply